woensdag 7 februari 2018

Aan het werk

De tonen van het bekende melodietje verbreken gedecideerd de stilte. Mijn hand schiet onder de dekens vandaan. Uit met dat ding, het is vroeg! Maar ik weet meteen welke dag het is en ben klaarwakker. Even later controleer ik mijn tas. Kleed voor Wilka, telefoon, lunch? Schat ik mijn reistijd goed in? Vandaag is mijn eerste werkdag en is werkelijk alles nieuw. En dus valt er een hele hoop te leren.

maandag 22 januari 2018

Door Doreen viert vier

Op 22 januari 2014 plaatste ik mijn eerste blog. Wil je leren schrijven, dan moet je schrijven, was mij verteld. Nog belangrijker: ik wilde meer ontdekken over wat ik met woorden kan doen – en zij met mij. Inmiddels zijn we vier jaar en zeventig blogs verder. Dat ik sommige het liefst met een enorme snoeischaar te lijf zou gaan, beschouw ik als een teken dat eerdergenoemde wijsheid klopt. Toch heb ik nog vaak het gevoel dat ik maar wat doe. Ik reis, ik luister, ik voel, ik denk, ik leef. Ik ontdek, ik leer, ik deel. Ik schrijf.
 
26 letters en een paar leestekens, wat kan je daar een hoop mee doen! Ze kropen in mijn vingertoppen die langs de muur van de Toren van Pisa gleden. Ze uitten mijn vreugde en verbazing over toevallige ontmoetingen. Ze deden een poging de chaos in mijn hoofd en hart te schilderen toen het ondenkbare gebeurde. Ze toonden mijn doodsangst en kwetsbaarheid op straat. Ze probeerden iets te vangen van de schoonheid in theaterzalen. Ze vormden zinloos ongenoegen om tot een uitleg die hoopt op nieuwe gedachten. Ze zijn magisch.
 
Iets aan woorden toevertrouwen die vervolgens verschijnen op onbekende schermen, betekent een stukje van mij laten gaan waar ik geen controle meer over heb. Eigenlijk vreemd dat ik dan toch keer op keer vol overgave die onuitputtelijke letterbak in duik. Maar ik ben blij met het paar stoute schoenen dat ik vier jaar geleden vond. Ze voerden me naar verrassende en onbekende oorden en ik ben absoluut niet van plan ze binnenkort uit te trekken. Hoe mooi is het dan dat ik onderweg gezelschap krijg. Misschien laat je jezelf gedachteloos dobberen, ontdek je een afslag of peddel je zo hard mogelijk de andere kant op. Wat je ook doet, ik vind het een eer dat je even meevaart op mijn woordenstroom.

zaterdag 30 december 2017

Top 2000

“Oh nee hè, niet weer die Top 2000!” Vanaf 1999 is het vaste prik: de laatste week van het jaar luisteren wij Radio 2. Er wordt gefloten, gezongen, onder het eten met bestek meegetikt. Smachtend wacht ik op het nieuwe jaar, wanneer ik weer inspraak heb in de zenderkeuze en 3FM nummers ons huis in stuurt die geen lichtjaren bij mij vandaan liggen. Wat is er nou zo leuk aan al die ouderwetse deuntjes? En wat al helemaal niet te begrijpen is: hoe kan het dat mijn ouders zo bizar veel liedjes kennen?

vrijdag 1 december 2017

Omdat we het waard zijn: 2017 in verhalen

Sinterklaas is weer in het land, de eerste kerstliedjes zijn op de radio en winkels roepen om het hardst dat ze de leukste cadeautjes verkopen. Dat kan maar een ding betekenen: het jaar loopt ten einde. Een jaar gaat nooit stilletjes weg. Nee, het stelt eisen. Twee van de mensen die gehoor geven aan die roep, zijn Dolf Jansen en Louise Korthals. Met hun oudejaarsconference Omdat we het waard zijn geven zij een stem aan 2017. Jansen boeide en amuseerde me al vaker via radio, tv en een cabaretlezing op een literatuurfestival. Korthals is voor mij niet meer dan een naam. Het duo blijkt om veel meer redenen een opvallende combinatie, ontdek ik op Black Friday 24 november in de Deventer Schouwburg.

woensdag 22 november 2017

Defecte geluidskaart

Ken je dat? Je loopt door de wijk waar je al jaren woont, maar ineens is alles anders. De gebouwen zien er vreemd uit en je ziet je huis nergens. Vertwijfeld vraag je je af of je naar een onbekende plek bent geteleporteerd. Je ogen flitsen heen en weer, op zoek naar iets vertrouwds. Een droom? Niet geheel. Zo voel ik me vandaag terwijl ik mijn hond uitlaat.

zaterdag 18 november 2017

Freaserlijk gezellig

Het was al een jaar geleden dat hij me in Nijmegen bezocht, maar hij liep naar mijn voordeur alsof het gisteren was. Hevig kwispelend werden Wilka en ik begroet en toen zijn baas vertrok, reageerde hij nauwelijks. Al snel kroop hij tevreden op zijn kussen om bij te komen van de reis en vanaf het moment dat hij weer wakker werd, draaide hij mee in onze routine alsof hij nooit anders had gedaan. Freaser, mijn eerste geleidehond, woonde weer even bij mij.

woensdag 8 november 2017

Het b-woord

“Hé blinde!” Het jochie, ik schat hem een jaar of 12, fietst snel door. Hij klonk alsof hij zich heel stoer voelde door zoiets te durven roepen. Ik grinnik, allerminst beledigd. Meer dan de waarheid benoemen deed hij immers niet.
 
Visueel gehandicapt, visueel beperkt, visueel uitgedaagd, zintuiglijk beperkt; er zijn allerlei nette termen die omschrijven dat mijn ogen niet functioneren. Woorden die fijntjes om de hete brei heen draaien. Die impliceren dat ik bijzonder ben, ofwel door ‘anders’ te zijn, ofwel omdat ik nog van alles kan ondanks dat grote onnoembare obstakel op mijn weg. Blind zijn zegt echter niets over wie je bent of hoe je in de wereld staat. Benoem het dan ook als het simpele feit dat het is. Niks om de hete brei heen draaien dus, want zo heet is die niet.