maandag 20 februari 2017

A Chorus Line: voorstelling vol verhalen


Dansen, dat willen ze alle zeventien. Er zijn echter slechts acht plaatsen. De musical A Chorus Line toont hun auditiedag. Vanzelfsprekend wordt er dan ook veel gedanst. Maar nog liever dan hun vaardigheden zien, wil de regisseur woorden. En woorden krijgt hij, krijgen wij. Want wie zijn ze en waarom willen ze zo graag dansen?
 
Geef je bloot
Onzeker, onwillig, verward. De reacties en gedachten van de auditanten op het podium zal menigeen uit eigen audities of sollicitatiegesprekken herkennen. Hoeveel moet je delen? Waarom zou je jezelf blootgeven? Wat wil hij horen? Ondanks hun vragen geven ze antwoord. Geen act, maar de waarheid; voor minder doet de regisseur het niet. Dus ze delen. Van een willekeurige groep mensen veranderen ze in individuen. Ze voeren me mee in hun verleden, dromen, pijn. Ik lach, ben stil, slik moeizaam een brok weg. Iedereen heeft een verhaal. Ook degene die alle vragen stelt, en naar dat verhaal word ik gedurende de avond steeds nieuwsgieriger. De zeer verschillende persoonlijkheden vinden elkaar in de lastige, gênante en vrolijke momenten die het leven op hun pad smijt. Ieder pakt zijn of haar moment in de schijnwerpers. De een in een uitbundig lied, een ander in een monoloog vol kwetsbaarheid. Hoe moet je hier in vredesnaam tussen kiezen?
 
Dan besef ik ineens: er wordt vanavond niet gekozen, niet echt. De mensen op het toneel hebben hun auditie – in ieder geval voor dit stuk – allang achter zich. Ik ben duidelijk niet de enige die dat gedurende de show vergeet. Een oudere dame slaakt een diepe zucht die lijkt te zeggen: “Ach meisje, dat had je toch helemaal niet nodig?” En wanneer auditanten worden teleurgesteld, klinken er kreetjes alsof er op dat moment daadwerkelijk iemand onrecht wordt aangedaan.
 
Vervormd
De dansers worden in hun ontdekkingstocht begeleid door een orkest. De muziek is strak, opzwepend, gevoelig, ondersteunend. Hoewel het geluid van de blaasinstrumenten soms zo vervormt dat ze klinken alsof ze niet echt zijn, geven de muzikanten de verhalen extra kleur en diepgang mee. Als er door elkaar wordt gezongen gaat dit af en toe helaas ten koste van de verstaanbaarheid. Zonde, aangezien de regisseur niet de enige is die aan hun lippen hangt.
 
Passie
Een blinde die naar een dansvoorstelling kijkt, het lijkt onlogisch. Het podium waarop de acteurs de benen uit hun lijf dansen, is voor mij niet veel meer dan een hoop licht met af en toe wat bewegende vlekken. Dans blijft iets ongrijpbaars, maar juist door deze voorstelling komt het voor mij dichterbij. Ik hoor over passie, over wat dans kan betekenen. Hoe bijzonder het is iets te mogen doen waar je energie van krijgt. En dat begrijp ik dan weer heel goed.
 
Geïnspireerd
Het slotapplaus klinkt als opluchting. De betovering is verbroken. Er wordt gejuicht voor acteurs die ons even het gevoel gaven dat we heel dicht bij een ander mochten komen. Opluchting, misschien, omdat deze verhalen slechts voortkomen uit een script, omdat we toch geen getuige waren van een proces dat uiteindelijk keihard is.
 
Een proces waaraan ik desondanks blijf deelnemen. Want A Chorus Line heeft me niet alleen geraakt, maar ook geïnspireerd. Hoe verschillend hun persoonlijkheden en ervaringen ook zijn, alle zeventien weten wat ze willen, wat dat kost en waarom het dat waard is. “’k Heb geen spijt, geen verwijt, ’t had mijn hele hart.” Het refrein van een van de bekendste nummers uit de voorstelling klinkt nog na in mijn oren. Ik hoop dat ik dat nog lang in de tegenwoordige tijd mag zingen, want verhalen delen, wat is dat toch een prachtig vak.
 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen